اصلاح یا انقلاب، دعوت از خودکامه برای پذیرش حقوق سیاسی مردم ایران ۱۳۵۳-۱۳۵۷. محمدحسین خسروپناه

📚اصلاح یا انقلاب، دعوت از خودکامه برای پذیرش حقوق سیاسی مردم ایران ۱۳۵۳-۱۳۵۷

🌊محمدحسین خسروپناه

🌊نشر پیام امروز

📜۵۹۲ صفحه، کاغذ تحریر

🍀کیفیت: در حد نو 

حکومت‌های دیکتاتوری معمولاً با طیفی از مخالفان روبه‌رو هستند؛ مخالفانی که از نظر آرا و عقاید، اهداف و برنامه‌های بلندمدت، و شیوه‌های مبارزه، کم‌وبیش با یکدیگر تفاوت و اختلاف دارند. عامل اصلی اتحاد آنان، عمدتاً مخالفت با خودکامه و تداوم حکومت اوست.

در میان مخالفان، معمولاً گروهی می‌کوشند با ترغیب و قانع‌کردن خودکامه به اجرای اصلاحات، زمینه را برای گذار به دموکراسی فراهم کنند. گروهی دیگر نیز، از آغاز یا پس از تلاش‌های بی‌حاصل برای اصلاح، به این نتیجه می‌رسند که راهی جز سرنگونی خودکامه و حکومت او وجود ندارد. کارآمدی هر یک از این دو شیوه به علل و عوامل گوناگونی وابسته است که یکی از مهم‌ترین آن‌ها شخصیت خودکامه است: آیا خودکامه، با وجود همه‌ی هشدارها، استدلال‌ها و توضیحات مستند و مستدل مخالفان، همچنان به دیکتاتوری ادامه می‌دهد، یا اصلاحات، مشارکت مردم در فرایند سیاسی و گذار به دموکراسی را می‌پذیرد؛ آن هم در زمان مناسب؟

از اسفند ۱۳۵۳ به بعد، سیاستمداران مشروطه‌خواه، نویسندگان، حقوقدانان و دیگر کنشگران سیاسی و اجتماعی، با نوشتن نامه‌های سرگشاده به شاه، به او هشدار دادند که شیوه‌ی حکمروانی‌اش به بن‌بست رسیده است. آنان شاه را به اصلاح و نوسازی حکومت و سامان سیاسی، به سود ملت و کشور، فراخواندند. خواسته‌ی اصلی آنان اجرای قانون اساسی بود و از شاه می‌خواستند سلطنت کند، نه حکومت.