اگر بیل‌استریت زبان داشت، جیمز بالدوین

این کتاب در مرز میان خاطره‌نگاری، تحلیل اجتماعی و تاریخی قرار دارد و می‌توان آن را جزو ادبیات نقد اجتماعی و ادبیات سیاه‌پوستان آمریکا دانست. سبک بالدوین ترکیبی از روایت صمیمی و شخصی، تحلیل سیاسی و فلسفی، و توصیف تاریخی است. او با قلمی شاعرانه و در عین حال دقیق، تجربهٔ فردی خود و جامعهٔ سیاه‌پوستان آمریکا را با ساختار تاریخی و اجتماعی درهم می‌آمیزد.