قورباغه‌ها جدی جدی می‌میرند: گزینه‌ای از شعر آلمانی‌زبان از آغاز تا امروز

📚قورباغه‌ها جدی جدی می‌میرند

✨گزینه‌ای از شعر آلمانی‌زبان از آغاز تا امروز

🌊گوته، شیلر، ریلکه، هولدرلین، لسینگ، هاینه، نیچه، اشتورم، هسه، برشت، تراکل و...

🌊ترجمه‌ی علی عبداللهی

🌊نشر مرکز

📜۲۹۲ صفحه

🍀کیفیت: در حد نو

این کتاب دربردارندهٔ گزارش‌هایی آموزنده از شعر آلمان در قرون نوزدهم و بیستم است و مترجم کوشیده است که علاوه بر معرفی چهره‌هایی چون هولدرلین، گوته، هسه، برشت و ریلکه، خاستگاه‌های اولیهٔ شعر آلمان را نیز واکاوی کند. عبداللهی در کنکاش همه‌جانبهٔ خود سراغ شاعران گمنام نیز رفته و آثاری از آنان را ترجمه کرده است. گرچه این رویکردِ عبداللهی، آن‌گونه که باید و شاید، در مقایسه با پرداختن به نام‌های بزرگ، معتبر و قابل استناد، از سوی مخاطبان جدی شعر به‌تمامی به رسمیت شناخته نشده است، اما هدفی که او با این کار دنبال کرده را می‌توان به‌مثابهٔ جهشی نو در عرصهٔ ترجمه به شمار آورد.

جست‌وجو در شعر دوران باروک (۱۶۰۰–۱۷۰۰)، که خاستگاه اولیهٔ شعر امروز آلمان به حساب می‌آید، رگه‌ای مؤثر در کتاب مزبور دارد. عبداللهی اشعاری از دوران پراکندگی زبان و پریشانی انسان، هم‌زمان با جنگ‌های گوناگون ژرمن‌ها، را نیز در کتاب خود گنجانده است؛ دورانی آکنده از انواع و اقسام بلاهای بزرگ و کوچک که هنوز هم یادآوری آن‌ها روح یک آلمانی‌زبان را می‌آزارد.

علی عبداللهی با نقبی که از زاویهٔ شعر به دوران بی‌تعقلیِ باروک می‌زند، آرام‌آرام خواننده را به آستانهٔ قرن هجدهم می‌کشاند؛ دورانی که انسان در پی احیای عقلِ از‌دست‌رفتهٔ خویش است. یکی از نکات جالب این کتاب، عنوان آن است: «قورباغه‌ها جدی‌جدی می‌میرند»؛ عبارتی که امروز به‌مثابهٔ ضرب‌المثلی جهانی به کار می‌رود و نمادی از مظلومیت انسان در جنگ‌های سی‌ساله است؛ جنگ‌هایی که در آن آدم‌ها چون کودکانی بازیگوش با آیندهٔ یک ملت بازی کردند. این گوشه‌ای از دوران باروک است که جز تلی از خاک، ارمغان دیگری برای بشر نداشت، اما بیش از هر چیز در روح شاعران نفوذ کرد و به پیدایش فضایی حسی، مذهبی و اساطیری انجامید؛ چنان‌که شاعری سال‌ها بعد چنین سرود:

«کودکان شوخی‌شوخی سنگ می‌اندازند

و قورباغه‌ها جدی‌جدی می‌میرند…»

#قورباغه_ها_جدی_جدی_می_میرند