آوازهای سندباد، عبدالوهاب البیاتی، ترجمه‌ی م. سرشک

📚آوازهای سندباد

🌊عبدالوهاب البیاتی

🌊ترجمه‌ی م. سرشک

🌊انتشارات نیل، چاپ دوم ۱۳۵۶

📜۱۶۱ صفحه

🍀کیفیت: نو

عبدالوهاب بیاتی یکی از شاعران نوگرای عرب و عراقی است و معمولاً او را در کنار نازک‌الملائکه و بدر شاکر السیاب از نخستین شاعران نوگرای شعر عربی می‌دانند.

ادب امروزین تازی، در قلمرو گستردهٔ جغرافیایی و انسانی خود، بیش از هر عصر دیگری به مردم مسلمان و نیازهای انسانی این قوم نزدیک شده است؛ و به بیانی دیگر می‌توان آن را ترجمان حال و زبان وجدان خلق مسلمان نامید. در دنیای پرتشویش کنونی، انسانِ شاعر ـ و نه متشاعر ـ دیگر نمی‌تواند آرام گیرد و دردها و مصائب آدمی را نادیده انگارد و تنها به ذکر زنبارگی و شراب‌خواری و شاهدپرستی بسنده کند؛ زیرا انسان، تودهٔ انسان، رو به سقوط و انحطاط است و جامعهٔ انسانی در حال پوسیدن، استحاله شدن و فروریختن است.

در چنین عصر و زمانه‌ای است که فرزانه‌رندی از سرزمین شاعرخیز بین‌النهرین، زادگاه گیل‌گمش ـ قهرمان بزرگ‌ترین و نخستین حماسهٔ بشری ـ سر برمی‌دارد و در راه رهایی انسان؛ انسانی که از درون متلاشی شده و در این روزگار، با همهٔ غریو و غوغا و معجزات و کرامات «ماشین»، بیش از هر زمان دیگری خود را در ژرفای سکوت و تنهایی، سرگشته و بی‌پناه می‌یابد، صلای انسانی می‌پراکند.

این مهاجر بی‌میهن، بر بال پرنده، از شهری به شهری دیگر پیوسته در کوچ است؛ و در قهوه‌خانه‌های شهرهای جهان، بی‌میهن و بی‌مسکن، و در خیمه‌های آوارگان به سر می‌برد.

گاه در بغداد است و گاه در قندهار؛ گاه در مادرید است و گاه در اصفهان؛ گاه با چشم نهان نیشابور را می‌بیند و گاه در بازارهای کهنهٔ تهران زمین را فرش می‌کند و در محله‌های ویرانهٔ شیکاگو خار و خاشاک می‌خورد. این شاعرِ کوچ و مهاجرت، که به سال ۱۹۲۶ در ساحل دجله زاده شده است، پیشگام شعر امروز عرب و زبان وجدان مردم مسلمان به شمار می‌آید.

#آوازهای_سندباد

#عبدالوهاب_البیاتی

#م_سرشک