قطارهای مراقبت ویژه، بهومیل هرابال

📚قطارهای مراقبت ویژه
🌊بهومیل هرابال
🌊ترجمه‌ی سما قرایی
🌊نشر هنوز

🍀کیفیت: نو

بهومیل هرابال (Bohumil Hrabal) را یکی از بهترین نویسندگان قرن بیستم اروپا و بهترین نویسنده‌ی اخیر جمهوری چک می‌دانند. او که خالق رمان مشهور تنهایی پرهیاهو نیز هست، با ده‌‌ها رمان و داستان شوخ‌طبعانه و در عین حال گزنده‌ی خود، بارها برنده‌ی جوایز گوناگون شده و مورد ستایش بسیاری از ادیبان بزرگ قرار گرفته است. کتاب قطارهای «مراقبت ویژه» (Closely Watched Trains)، یکی از مشهورترین آثار اوست که به یافتن زندگی در میانه‌ی جنگ می‌پردازد.

شخصیت اصلی رمان قطارهای «مراقبت ویژه»، میلوش، پسری بیست و دو ساله از خانواده‌ای نامحبوب در روستا است. او کارآموز سوزنبانی در ایستگاه قطاری، در خدمت نازی‌هاست. روستای آن‌ها برای مدت‌ها به تصرف آلمان‌ها درآمده اما اوایل سال ۱۹۴۵ است و آلمان‌ها ضعیف شده‌اند و به نظر می‌رسد دارند شکست می‌خورند. میلوش که وضعیت عاطفی خوبی ندارد، به خاطر شکست در رابطه‌ی قبلی‌اش، اقدام به خودکشی کرده و حالا بعد از سه ماه استعلاجی به ایستگاه برمی‌گردد. اما اوضاع ایستگاه هم تعریفی ندارد. به خاطر رسوایی اخلاقی که در ایستگاه پیش آمده، ایستگاه قطار آن‌ها، تحت نظارت شدید قرار گرفته.

میلوش به شدت از این وضعیت بیزار است. دلش می‌خواهد که در مقابل آلمان‌ها بایستد. از دیدن مناظر جنگی ناراحت می‌شود و روحیه‌ی حساسی دارد. از طرفی دلش می‌خواهد در روابط خود با زنان بهتر عمل کند. ذهنش پر است از افکار درهم‌پیچیده و ناراحت‌کننده‌ درباره‌ی زنان، جنگ، زندگی، مرگ و خودش. انگار که می‌خواهد در این وضعیت بغرنج، برای شخصیت طردشده‌اش کاری بکند. دوست دارد خودی نشان بدهد، نه به دیگران، به خودش. می‌داند که اگر همین‌طور ادامه بدهد، بدون اینکه قدرتش را به خودش ثابت کند، ممکن است دوباره در دام خودکشی بیفتد. اما آیا میلوش بالاخره می تواند جلوی آلمانی‌ها بایستد یا لااقل اختلالی در روند کارشان ایجاد کند؟ آیا می‌تواند مردانگی‌اش را به خودش ثابت کند؟ یا حتی می‌تواند ارتباطی مؤثر با جنس مخالف برقرار کند؟ باید خواند.

کتاب قطارهای «مراقبت ویژه»، فقط به خاطر مضامین سنگین و سختی که به آن‌ها پرداخته شهرت ندارد، بهومیل هرابال این مضامین خشک و تاریک را در هاله‌ای از طنز و سادگی و حتی ابتذال عمدی قرار داده است و اثری آفریده که می‌تواند حرف‌های بزرگ را بدون شعارزدگی بزند و حقایق تلخ را با اقتدار و به‌صورت مستقیم بیان کند.